Oxidaan

Vandaag houd ik het lekker klein,
geen randmeer, vaart of plas.
Vandaag wordt het niet groter dan
de inhoud van een glas.

Met H2O duidt men
een enkel waterdeeltje aan.
Een heel formeel scheikundige
spreekt liefst van oxidaan.

Wij gaan nu het genoemde glas
met oxidanen vullen.
Hun aantal is een groot getal
met meer dan twintig nullen.

U denkt: dat water staat doodstil,
maar 't wriemelt in het klein.
Als oxidaan niet wriemelen zou,
zou 't stijf bevroren zijn.

Het wordt nog ingewikkelder:
bij twee op elk miljard
van al die oxidanen wil
een H'tje liefst apart.

Wat achterblijft heet OH-min
of ook wel hydroxide.
De losse H zoekt H2O
dat onderdak wil bieden.

Dan heb je dus één O'tje
met drie H'tjes om zich heen.
Hydronium, zo noemt men dit
merkwaardig fenomeen.

Hydronium bestaat niet lang:
het H'tje wil weer gaan
op zoek naar hydroxide
en dan krijg je oxidaan.

Kortom een flink gewriemel:
H'tjes komen, H'tje gaan,
de dans van hydroxide,
hydronium en oxidaan.

Vergeet mijn vreemde woorden,
want u kunt er weinig mee
hier bij het Eerste Nederlandse
Waterschapsdictee.

Mei 2010
Niels Blomberg
Waterdichter, Waterschap Zuiderzeeland

Voorgelezen op 26 mei 2010 bij het waterschapdictee.