Ontstaan van ons beheergebied

In de 17e eeuw begonnen de waterbouwkundigen met begerige ogen naar de toenmalige Zuiderzee te kijken. Wieringen, Marken, Schokland en Urk waren toen nog eilanden. De zee heeft Nederland veel goeds gebracht, maar kon ook onverbiddelijk hard toeslaan. De schade bleef daarbij niet beperkt tot de schepen op zee, maar ook het land kreeg het zwaar te verduren. Hendric Stevin, waterbouwkundig ingenieur kwam met het idee om de Zuiderzee te temmen. Hij wilde een dijk leggen van de kop van Noord-Holland langs de waddeneilanden naar de Groninger zeedijken. Daarmee was Stevin zijn tijd ver vooruit.

Zuiderzee Vereeniging

Het duurde nog tot in de 19de eeuw voor er sprake was van plannen die technisch en financieel uitvoerbaar waren. Hierbij heeft met name de Zuiderzee Vereeniging een uitermate belangrijke rol gespeeld door eerdere aannames door de ingenieurs J. van der Toorn en C. Lely op hun merites te laten onderzoeken en de resultaten daarvan publiek te maken. Bekwaam maakte men gebruik van onder andere de watersnoodramp van 1916 om de publieke opinie te beinvloeden. Op 14 juni 1918 was de Zuiderzeewet (Wet tot afsluiting en droogmaking van de Zuiderzee) een feit.

Dienst Zuiderzeewerken

Op 1 mei 1919 kwam de Dienst der Zuiderzeewerken tot stand. Een jaar later werd er begonnen aan de dijk naar het toenmalige eiland Wieringen. Na de dijk naar Wieringen was het even stil rond de inpoldering. Toen besloot de regering dat er ondanks de economische problemen van die tijd toch met volle kracht aan de Zuiderzeewerken moest worden doorgewerkt. Het pronkstuk van de Nederlandse weg- en waterbouw, de Afsluitdijk, is uit die dadendrang voortgekomen. De Wieringermeerpolder viel in 1930 als eerste van de vijf aan te leggen polders droog. Twee jaar later werd het laatste gat in de Afsluitdijk gesloten en hield de Zuiderzee op te bestaan.